„Paryski ekspres” Georges Simenon

Książka ukazała się w serii NOWY KANON, przygotowanej we współpracy z „The New York Review of Books”, An NYRB Classics Book

Kees Popinga jest przeciętny do bólu, ale zadowolony ze swojego życia. Gdy jego szef doprowadza firmę do bankructwa, a sam ucieka za granicę, Popinga odkrywa, że ma dość bycia człowiekiem, którym był do tej pory: przykładnym mężem, kochającym ojcem, wzorowym pracownikiem, świetnym szachistą. Chce uwolnić się od swojej tożsamości. Wyjeżdża do Amsterdamu, tam przez przypadek popełnia morderstwo, a potem wyrusza do Paryża. Za wszelką cenę stara się uniknąć nowych etykiet: szaleńca, człowieka z cygarem, mężczyzny z walizeczką. Ludzie znów zobaczyli w nim kogoś innego, niż sobie życzył. Staje się jednym z najbardziej poszukiwanych przestępców. Rozpoczyna grę z policją, myli tropy. Pisze o sobie do prasy, żeby zrozumiano kierujące nim motywy. W jego głowie nakręca się spirala paranoi. Popinga analizuje wszystkie możliwości, by być o krok przed organami ścigania. Wydaje mu się, że jest sprytny. Ale czy wystarczająco?

Simenon w prosty, a zarazem sugestywny sposób portretuje szaleńca: drobne gesty, pozornie nieznaczące szczegóły, charakterystyczne przedmioty – wszystko nabiera tu ogromnego znaczenia.

Na podstawie powieści w 1952 roku Harold French nakręcił film The Man Who Watched Trains Go By.

Zachwyca mnie zawsze u tego pisarza umiejętność stworzenia atmosfery, atmosfery deszczu w Paryżu czy nastroju w małym miasteczku na północy lub na południu Francji, czy życia na barkach prześlizgujących się kanałami francuskimi.
Jarosław Iwaszkiewicz

Uwielbiam czytać Simenona. Przypomina mi Czechowa.
William Faulkner

O tej książce można powiedzieć wszystko, co mówi się o najlepszych filmach. Fascynuje, zapiera dech, trzyma w napięciu. Ale Paryski ekspres to także pierwszorzędne studium chorej psychiki.
„The New York Times”

Powieści Simenona porównuje się do mrocznych światów Jamesa M. Caina, Jima Thompsona i Patricii Highsmith, z ich dwuznacznymi portretami ludzi niewinnych i kryminalistów, uwięzionych w kołowrocie przeznaczenia i rozpaczliwie próbujących nadać jakiś sens swojemu istnieniu.
„The Times”

Simenon pisze dla szerokiej publiczności. To pewne. Ale wrażliwi i wymagający czytelnicy też znajdą w nim coś dla siebie, jeśli tylko wezmą jego literaturę na poważnie. Simenonowi wystarczy jedno krótkie zdanie, lapidarny opis, by powiedzieć tak wiele. Jakże przewyższa on tych rozgadanych pisarzy, którzy nie oszczędzają odbiorcy żadnego komentarza.
André Gide

Powieści psychologiczne Simenona są niezwykłe: trudne, posępne, drastyczne, przepełnione goryczą i poczuciem winy, zapachem miejsc, do których trudno mieć jakikolwiek sentyment, przerażające bezwzględnością spojrzenia, a mimo to niesamowicie zajmujące.
John Banville

Georges Simenon (1903–1989) – pisarz belgijski, członek belgijskiej akademii literatury, autor ponad 450 powieści i opowiadań. Największą popularność przyniósł mu cykl kryminalny o komisarzu Maigrecie. Oprócz kryminałów Simenon pisał powieści psychologiczne – jedną z nich jest właśnie Wdowa Couderc. Wiele jego książek zostało zekranizowanych, a w postać komisarza Maigreta często wcielali się wybitni aktorzy, tacy jak Jean Gabin czy Rupert Davies. W Polsce oprócz powieści z cyklu o Maigrecie ukazały się m.in.: Czerwone światła (2006), Narzeczona pana Hire (2006), Obcy w domu (2007) i Wdowa Couderc (W.A.B. 2010).